Naast mijn werk als advocaat ben ik tevens ADR gecertificeerd register-mediator. En dat maakt mijn werk als advocaat soms best frustrerend.

Ik ben als advocaat regelmatig betrokken in zaken die erg geschikt lijken voor mediation. Hoewel partijen het oneens zijn, constateer ik dat aan hun standpunten grotendeels dezelfde belangen ten grondslag liggen. Dat biedt potentie. Als partijen hun standpunten zouden loslaten en vanuit hun belangen met elkaar zouden praten/onderhandelen, zou dat tot een mooie regeling kunnen leiden, ook voor de kinderen. Maar partijen moeten daartoe wel bereid zijn. Als advocaat sta ik slechts één van partijen bij. Als de andere partij niet open staat voor overleg of mediation, kan ik dat niet afdwingen.

Voorbeeld:

Partijen gaan scheiden. Vader eist co-ouderschap, moeder eist een wee­kendregeling. Zou men doorvragen naar de achterliggende belangen, dan zou duidelijk worden dat het vader niet te doen is om het aantal omgangsdagen, maar vooral bang is dat zijn ouderschap wordt uitgehold en hij geen actieve vaderrol meer kan vervullen in de opvoeding van de kinderen. Ook zou duidelijk worden dat de vrouw de kinderen niet bij de man wil weghouden, maar dat zij zoveel mogelijk rust en regelmaat wil voor de kinderen. Een (mediation)gesprek zou laten zien dat vader óók rust en regelmaat voor zijn kinderen wenst, alsook dat moeder het óók erg belangrijk vindt dat vader actief onderdeel blijft uitmaken van het leven van de kinderen. Vanuit deze belangen zou toegewerkt kunnen worden naar mooie afspraken over omgang en de wijze waarop partijen na scheiding invulling zullen geven aan de verzorgings- en opvoedingstaken.

Zo loopt het echter niet. Eén van partijen is niet bereid tot overleg. Partijen graven zich in, bestoken elkaar met argumenten en strijden voor wat zij denken dat goed is is voor hun kinderen. Er volgt een juridische procedure, standpunten verharden en de onderlinge verstandhouding bereikt een dieptepunt. De rechter neemt een beslissing: de kinderen verblijven iedere week enkele (wisselende) dagen bij vader. Dit biedt niet de rust en regelmaat die moeder wilde, terwijl de slechte verstandhouding het voor vader bijna onmogelijk maakt om volwaardig invulling aan zijn ouderschap te kunnen geven. Ook de kinderen hebben last van de situatie en dreigen in een loyaliteitsconflict te geraken. Ik heb als advocaat al het mogelijke gedaan, maar bij gebrek aan medewerking van één van partijen is de zaak, met al haar potentie, uitgemond in een vechtscheiding met alleen maar verliezers. Frustrerend he?

‘Ik wil het beste voor mijn kinderen’

Partijen zeggen te strijden voor hun kinderen, maar realiseren zich vaak niet dat juist die strijd erg schadelijk is voor de kinderen. Kinderen hebben doorgaans het ideaalbeeld dat hun ouders onvoorwaardelijk van elkaar (en de kinderen) houden en het gezin een onverwoestbaar systeem vormt dat veiligheid en welzijn waarborgt. Een scheiding verstoort dat beeld abrupt. Juist dan is het belangrijk dat de ouders aan hun kinderen laten zien dat de veiligheid en ieders welzijn gewaarborgd blijft en dat zij er gezamenlijk als ouders altijd voor hun kinderen zullen zijn, ook na de scheiding.

Positieve kanttekening is wel dat steeds meer mensen ervoor kiezen om hun scheiding via mediation te regelen. In de meeste gevallen lukt het om op basis van belangen tot een goede regeling te komen, zonder strijd, zonder kostbare juridische procedures en met behoud van de onderlinge verstandhouding. Daar word ik uiteraard wél blij van!



Wet- en regelgeving is dynamisch en kan dus continu veranderen. Graag wijzen wij u er dan ook op dat onze columns mogelijk niet meer aansluiten op de huidige wet- en regelgeving en dus verouderd kunnen zijn. Heeft u vragen of een probleem waarvoor u rechtsbijstand wenst, neemt u dan gerust contact met ons op.

vragen? bel gerust 030-6353432

Wij plaatsen functionele cookies om de website naar behoren te laten functioneren en voor het anoniem analyseren van bezoekgegevens.