Paarse krokodil blijkt geen uitstervend ras!

beheer

Enkele jaren geleden was er een TV commercial over een moeder en dochter die voor een loket van een zwembad melding maakte van de vermissing van een opblaasbare krokodil.

De loketmedewerker schoof een formulier door het luikje dat in drievoud moest worden ingevuld. Dit, terwijl de paarse krokodil levensgroot tegen de achterwand van het loket stond. De paarse krokodil stond synoniem voor de bureaucratie en ambtelijke onkunde (of desinteresse) bij overheidsinstanties en werd menigmaal als metafoor gebruikt om zaken publicitair onder de aandacht te krijgen.  

Vorige week was er veel ophef in de media over moegestreden ouders van een gehandicapt kind in Utrecht-Vleuterweide. Zij hadden een bouwvergunning aangevraagd voor een uitbouw, zodat het mogelijk wordt om een slaapkamer voor het kind op de begane grond te realiseren. Zo gezegd zo gedaan, maar waar de ouders geen rekening mee hebben gehouden is dat een aanvraag voor een bouwvergunning in Nederland regelmatig tot langdurige en volstrekt onbegrijpelijke procedures aanleiding geeft. De besluitvorming over een bouwvergunningaanvraag blijkt bij menig gemeente intern een volstrekt schimmig proces zonder enige regie. Meerdere afdelingen en instanties zijn los van elkaar druk met de toetsing van één onderdeel van de bouwaanvraag en weten nauwelijks van elkaar wie wat vindt.

De stedenbouwkundige, de afdeling Ruimtelijke Ordening, de afdeling bouwzaken, de monumentencommissie en de welstandcommissie bevinden zich allemaal op een eigen eiland en geven los van elkaar hun standpunt over de bouwaanvraag. Dat dit in de praktijk uiterst frustrerend is mag duidelijk zijn. Wat kun je immers met vier of vijf deeladviezen die haaks op elkaar staan? Het leidt tot vertraging, onbegrip en extra kosten, want veelal moet er alsnog iets worden aangepast aan de tekeningen etc. voordat het de gemeentelijke (lees: ambtelijke) zegen kan krijgen. In het geval Vleuterweide doet de wethouder er goed aan om het advies van de Welstandcommissie terzijde te schuiven en de bouwvergunning gewoon te verlenen. Afschaffing van de Welstandscommissie zou een volgende goede stap zijn in het kader van de deregulering en bezuinigingen. 

Heel soms blijkt er sprake van een bizar ambtelijk streven om tegen beter weten in een bouwplan te frustreren. Als dat wordt onderkend dan kunnen er ook buiten procedures om maatregelen worden getroffen. Een gesprek met een wethouder of het informeren van gemeenteraadsleden over de handelwijze van het ambtelijk apparaat doet soms wonderen.

Een extreem voorbeeld hiervan speelde zich enkele jaren geleden af in Capelle aan den IJssel. Onze cliënten waren al 7 (!) jaar doende om een bouwvergunning te krijgen voor een tweede woonhuis op hun grote perceel. Hiermee zouden hun ouders, die op leeftijd waren, met behoud van ieders privacy toch de nodige steun en zorg kunnen krijgen van hun kind ‘next door’. Dit bleek helaas een utopie. Er werd gekozen voor een andere aanpak. Het bestemmingsplan bood de mogelijkheid voor de bouw van één heel groot nieuw huis (met een huisnummer maar wel met zij-ingang en zijvleugel voor de ouders). De bestaande woning, een naoorlogse bungalow, moest dan wel worden gesloopt. Op ons advies werd de bouwaanvraag zonder ambtelijke betrokkenheid minutieus voorbereid en uitgewerkt. Nadat de bouwaanvraag en sloopvergunning was ingediend bleek dat enkele ambtenaren veel moeite hadden met het bouwplan terwijl ze geen mogelijkheden (meer) hadden om de vergunningverlening tegen te houden. Hoewel de bungalow niet op de (gemeentelijke) monumentenlijst stond werd door een ambtenaar geopperd om de woning alsnog op de monumentenlijst te plaatsen en met spoed hiervoor zorg te dragen zodat de sloopvergunning niet verleend zou mogen worden (en de bouwvergunning niet kon worden gebruikt). Gelukkig voor de cliënten bleek tijdens een onderhoud met de wethouder dat deze doorzag wat er gaande was. Resoluut maakte de wethouder duidelijk dat de bungalow niet op de monumentenlijst zou komen. De verlening van de bouwvergunning was daarmee een feit. Of daarbij ook een rol heeft gespeeld dat deze bouwvergunningklucht anders door ons onder de aandacht van het TV programma Zembla zou worden gebracht, zullen we nooit weten. Niet valt uit te sluiten dat de wethouder geen trek had om voor de TV camera een en ander te moeten uitleggen waarbij de paarse krokodil achter hem tegen de muur zou staan!