Proces van de eeuw?

beheer

De recente media-aandacht rondom het strafproces dat tegen Wilders is gevoerd, wordt niet alleen door de doorsnee burger maar ook door menig advocaat, officier van justitie en rechter met gemengde gevoelens gevolgd.

Eerst voelde het Openbaar Ministerie niets voor het strafrechtelijk vervolgen van Wilders. Vervolgens hadden een aantal klagers, dat een zogenaamd klaagschrift tegen deze beslissing indiende bij het Gerechtshof succes. Het Gerechtshof oordeelde in een zeer uitvoerige uitspraak dat het OM wel moest overgaan tot vervolging. In die uitspraak was in feite zelfs al een veroordeling ingebakken.

Het aanvankelijke optimisme en de blijheid van die klagers zal ondertussen bekoeld zijn. Alras werd duidelijk dat het OM vrijspraak zou vragen van datgene dat zij in een twintig pagina tellende dagvaarding aan Wilders ten laste had gelegd. Tijdens het proces vertoonde rechter Moors door twee opmerkingen de nodige schijn van vooringenomenheid. Een verzoek tot wraking werd echter afgewezen. De vertoning van een aantal advocaten dat namens ‘klagers’ een soort KoefNoen act aan het opvoeren was in de rechtszaal, en vlijtig strooide met allerlei paperassen totdat de rechters het wel welletjes vonden, was niet bepaald een promotie voor de advocatuur.

Maar het kan nog erger. Op de slotdag van het proces blijkt uit krantenberichten dat één der raadsheren van het Gerechtshof, die betrokken was geweest bij het besluit om tot vervolging over te gaan, een gesprek heeft gehad met de getuige/deskundige van Wilders. Tijdens een diner blijkt deze raadsheer meerdere malen ingepraat te hebben op de deskundige terwijl hij wist dat diezelfde deskundige enkele dagen later door de advocaat van Wilders in de strafzaak was opgeroepen als getuige/deskundige. Dit is apert in strijd met de wettelijke regels die gelden hiervoor. De weigering van de rechtbank om de deskundige, die nota bene in de zaal zit, nogmaals als getuige te laten horen door de verdediging, leidt tot een nieuw wrakingsverzoek dat wel wordt gehonoreerd door een drietal andere rechters die in allerijl is opgeroepen om een uitspraak te doen op het wrakingsverzoek. Het is een waar spektakel dat live op TV te volgen is.

Niet alleen voor de rechters in het proces maar ook voor de rechtspraak is deze ontwikkeling, die op de voet kon worden gevolgd op TV, uiterst pijnlijk. Werden de pijlen aanvankelijk op Wilders gericht, allengs wordt de aandacht verlegd naar de rechters, de onafhankelijkheid van de rechtspraak en de politieke voorkeur van de rechters waarvan al eerder bekend was dat deze over het algemeen van linkse signatuur zijn. Ineens staan de rechters zelf in het brandpunt van de publieke belangstelling.

Het feit dat de hoogste baas van de Rechtspraak vrijdagavond jl. op TV verschijnt en de President van de Hoge Raad in het weekend aanschuift in het TV programma Buitenhof zegt genoeg. Er is paniek in de tent. Het imago van de Rechtspraak is in het geding. De rechtspraak zelf wordt ineens onderwerp van aandacht, kritiek en hoon. Het aantal wrakingsverzoeken zal de komende periode waarschijnlijk sterk toenemen. Het respect voor de rechter als onpartijdige geschillenbeslechter heeft een knauw gekregen. Dat is geen goede ontwikkeling.

En Wilders? Die wacht af tot het moment waarop de procedure en dus ook het media circus hieromheen weer wordt opgetuigd en zal de nodige free publicity krijgen waar menig ander politicus jaloers op is. In de aanloop naar de verkiezingen van de Provinciale Staten van maart 2012, kan dit nog wel eens tot een gevolg leiden waar de klagers niet bij hadden stilgestaan. Kortom, een procedure die nooit gevoerd had moeten worden met louter verliezers staat ons nog te wachten.