Goed doel of goede truc?

beheer

Onlangs klopte er een kleine zelfstandige bij ons kantoor aan omdat hij was benaderd door een telefonische verkoper van advertenties. Het ging om advertenties in een kleurboek voor medisch kinderdagverblijven. Aangezien onze cliënt goede doelen een warm hart toedraagt, zeker als het kinderen betreft, was zijn belangstelling gewekt. Hij had echter op dat moment geen tijd en vroeg de verkoper om op een ander moment terug te bellen, wat ook gebeurde. In het tweede gesprek gaf onze cliënt aan dat hij interesse had, maar dat hij eerst eens wilde zien om wat voor kleurboek het ging en hoe de advertentie eruit zou komen te zien. Dit tweede telefoongesprek werd overigens, met medeweten van cliënt, op band opgenomen. Tot zijn grote verbazing ontving cliënt kort daarop achtereenvolgens een opdrachtbevestiging, een zeer amateuristische “proefdruk” van de advertentie en een rekening. Cliënt reageerde hierop door de stukken telkens per omgaande terug te faxen met de mededeling “gelieve mij niet meer lastig te vallen” erop. Helaas was hiermee de kous niet af. Cliënt bleef rekeningen en aanmaningen ontvangen totdat hij ten slotte werd gedagvaard om voor de rechter te verschijnen. Dit was het moment waarop cliënt ons kantoor inschakelde.

Verkoper voerde aan dat cliënt opdracht had gegeven tot het plaatsen van een advertentie. Verkoper liet als bewijs daartoe in de rechtszaal de bandopname horen. Op die band viel te beluisteren dat de verkoper zeer handig een toespeling maakte op het eerdere telefoongesprek: ‘ik bel u naar aanleiding van uw opdracht...’ In het eerste gesprek had cliënt echter alleen maar aangegeven dat hij het te druk had en dat hij op een later tijdstip teruggebeld mocht worden. Ook was te beluisteren dat de verkoper eerst vrijblijvende uitspraken deed die dan vervolgens enkele keren herhaald werden, maar dan in een steeds definitievere versie. Zeer geraffineerd!

Namens cliënt heb ik aangevoerd dat er geen sprake kon zijn van een rechtsgeldige overeenkomst tot het plaatsen van een advertentie. Voor een rechtsgeldige overeenkomst is het namelijk vereist dat partijen onderling ‘wilsovereenstemming’ hebben bereikt. Dit houdt in dat partijen het eens moeten zijn over de inhoud van de overeenkomst. In dit geval waren er geen afspraken over de inhoud van de advertentie gemaakt, een essentieel onderdeel voor een overeenkomst tot het plaatsen van een advertentie.

De rechter was het hier mee eens en oordeelde dat er geen overeenkomst tot stand was gekomen. Cliënt hoefde de factuur voor de advertentie dan ook niet te voldoen. De verkoper werd veroordeeld om de proceskosten van cliënt te betalen.

Bijna alle ondernemers die het slachtoffer worden van misleidende colportage betalen gewoon de factuur omdat de kosten van een procedure vaak hoger uitvallen dan de kosten voor de advertentie. Dit geeft deze verkopers daardoor de gelegenheid om hun malafide praktijken voort te zetten, zoals het schaamteloos misbruiken van goede doelen en het hanteren van misleidende en agressieve verkooptechnieken. Elk jaar worden wij enkele malen door gedupeerde cliënten benaderd die het slachtoffer zijn van deze colportageachtige verkooppraktijken. Het advies blijft: zeg niets toe, teken niets, ook al wordt u gevraagd om een “proefdruk” voor akkoord terug te sturen. Zendt facturen terug met de mededeling dat u geen overeenkomst hebt gesloten: en bewaar een kopie!

Op www.fraudemeldpunt.nl is informatie te vinden over de meest gebruikte oplichtingspraktijken in deze branche en worden tips gegeven over hoe u kunt voorkomen hiervan het slachtoffer te worden.