Eens in de zoveel tijd komt kinderontvoering in het nieuws of een Amber Alert, omdat iemand zijn/haar kind zonder toestemming heeft meegenomen naar het buitenland. Maar ook binnen onze landsgrenzen doet zich regelmatig de situatie voor dat een ouder, zonder de toestemming van de andere ouder, met een kind verhuist.

Als advocaat ben ik regelmatig in dergelijke zaken betrokken. Eén van de (vaak gescheiden) ouders wordt ineens verrast door het feit dat de andere ouder met het kind (of de kinderen) is verhuisd. Daarover is geen overleg geweest, laat staan dat de achterblijvende ouder toestemming aan de ander heeft gegeven. Mag dat?

Over het antwoord kan ik kort zijn: nee, dat mag niet. Als partijen gezamenlijk het ouderlijk gezag over een kind hebben, dienen de ouders alle belangrijke beslissingen aangaande de kinderen gezamenlijk te nemen. Zij dienen dus met elkaar te overleggen en mogen geen beslissingen nemen zonder toestemming daarvoor van de andere ouder. Het spreekt voor zich dat een verhuizing met kind een belangrijke en ingrijpende gebeurtenis is voor het kind. Als je met kind wilt verhuizen, dien je dat goed voor te bereiden en daarover in overleg te treden met de andere ouder. Geeft de ander geen toestemming, dan heb je de mogelijkheid om aan de rechter vervangende toestemming te vragen. Maar het uitgangspunt blijft: zonder toestemming mag je niet zomaar met een kind verhuizen.

Als één van de ouders zonder toestemming van de andere ouder met het kind verhuist, kan de achterblijvende ouder een procedure starten en de rechter vragen om die ander te veroordelen om terug te verhuizen. De rechter zal in dergelijke procedures het belang van het kind voorop stellen, maar ook rekening houden met de overige feiten en omstandigheden. Zo nodig kan de rechter aan de Raad voor de Kinderbescherming vragen om te onderzoeken wat het meest in het belang van het kind zou zijn.

In één van de zaken waarmee ik te maken heb gehad, was het de moeder die zonder toestemming van vader het kind had meegenomen om bij haar nieuwe liefde in te trekken, bijna 100 kilometer bij vader vandaan. Helaas bleek het nodig om meerdere procedures te voeren, maar uiteindelijk heeft moeder in hoger beroep de deksel op haar neus gekregen: de rechter besliste dat het kind zijn hoofdverblijfplaats bij vader zou krijgen, in ieder geval totdat moeder weer was terugverhuisd. Een uitspraak die erg goed aansloot bij de belangen van het betreffende kind.

Mijn advies aan alle ouders zou zijn: overleg tijdig met de andere ouder, maak een gewenste verhuizing bespreekbaar of vraag zo nodig vervangende toestemming aan de rechter, maar verhuis niet zonder toestemming. De belangen van het kind vergen een zorgvuldige overweging en belangenafweging, geen eigenrichting. Heeft u vragen over dergelijke situaties, dan staat het u vrij om hierover contact met ons op te nemen. 

Meer weten over personen- en familierecht?



Wet- en regelgeving is dynamisch en kan dus continu veranderen. Graag wijzen wij u er dan ook op dat onze columns mogelijk niet meer aansluiten op de huidige wet- en regelgeving en dus verouderd kunnen zijn. Heeft u vragen of een probleem waarvoor u rechtsbijstand wenst, neemt u dan gerust contact met ons op.

vragen? bel gerust 030-6353432

Wij plaatsen functionele cookies om de website naar behoren te laten functioneren en voor het anoniem analyseren van bezoekgegevens.